Pinokkelijn

2001 - Het huis van Bernarda Alba

Drama van Federico Garcia Lorca, over de vrouwen in de dorpen van Spanje, in een regie van Richard Van Roey.

Lorca tekening

Als de tweede man van Bernarda Alba sterft, kondigt zij een rouwperiode af.

"In de acht jaren van rouw zal de lucht van de straat in dit huis niet binnendringen. Wij zullen leven alsof de deuren en ramen met bakstenen dichtgemetseld zijn."

Meedogenloos zal zij alle verlangens en gevoelens van haar dochters, die mekaar het licht in de ogen niet funnen, in de kiem smoren. Zij domineert en tiranniseert iedereen.

Tot de jongste dochter uitbreekt...

Lorca
Personages

BERNARDA ALBA 

MARIA JOSEFA 

ANGUSTIAS 

MAGDALENA 

AMELIA 

MARTIRIO 

ADELA 

PONCIA 

MEID 

PRUDENCIA 

Medewerkers

Zang

Els Anthonissen

Annie Witjes

Marcel Van Doren

May Anthonissen

Ellen Stijl

Hilde Brosens

An Van Roey

Regie

Regie Assistentie

Vertaling

Hugo Claus

Decor ontwerp

Hanneke van de Kerkhof

Decor uitvoering

Kostuums ontwerp

Else Bogaerts

Kostuums uitvoering

Licht

Klank

Benoît Dobbelstein

Joris Verbeeck

Béatrice De Keyser

Affiche

Naar een tekening van Federico Garcia Lorca

Maaierslied

Pat Scheldeman (accordeon)

Paul Ruys

Werner Janssens

Edwin Tas

René Fret

Voorstellingen

20 oktober 2001 20:30u (Zaterdag)

21 oktober 2001 20:30u (Zondag)

26 oktober 2001 20:30u (Vrijdag)

27 oktober 2001 20:30u (Zaterdag)

Gildenhuis, Stationsstraat 57, Essen

26 januari 2002 20:15u (Zaterdag)

1 februari 2001 20:15u (Vrijdag)

2 februari 2001 20:15u (Zaterdag)

Theaterstudio Gloriant, Goethestraat 3, Antwerpen linkeroever

Het huis

In het huis van Bernarda Alba heerst tucht, reinheid en fatsoen.

Als Bernarda voor de tweede maal weduwe wordt, kondigt zij een rouwperiode van acht jaar af, zoals het iemand van haar stand betaamt.

Haar volwassen dochters zien daarmee hun hoop op een man vervliegen - acht lange jaren zullen zij in het huis moeten leven alsof de ramen en deuren zijn dichtgemetseld, naaiend aan een uitzet die ze nooit zullen gebruiken. Alleen de oudste, bijna veertig al en lelijk, zal kunnen trouwen: zij beschikt over de erfenis van haar vader, Bernardas eerste man.

Lorca tekening

's Nachts komt Pepe el Romano, de mooiste jongen van het dorp, aan haar raam om haar het hof te maken. De nachten zijn heet en alle dochters wakker, aangevreten door verlangen. De geheimen van het huis hangen in de lucht, onzichtbaar voor Bernarda, die er niets van weten wil, maar helder en klaar voor Poncia, de huishoudster. De jaloezie van de gebochelde Martirio die van Pepe el Romano houdt, de verliefdheid van de jongste dochter Adela, die zich in het hooi aan hem geeft - gelaten ziet Poncia de natuur zijn loop nemen. Vergeefs tracht zij Bernarda de ogen te openen. Het is Martirio die tenslotte, in de verzengende duisternis, Adela op weg naar haar geliefde betrapt en verraadt.

Een noodlottige afloop is het gevolg.

Over Lorca

Federico Garcia Lorca (1898-1936) was bij zijn leven al de beroemdste dichter en toneeelschrijver van Spanje. Hij maakte deel uit van een generatie schrijvers en kunstenaars die, zoals zijn vriend Pablo Neruda later zou zeggen, voor een schitterende wedergeboorte van de Spaanse creativiteit zorgde.

Te midden van zijn vrienden ontpopte Garcia Lorca zich als een gepassioneerd zanger, schilder, pianist en sprankelende gespreksgenoot. Maar in zijn hart bleef hij een diep gekweld man. Hij stond weerloos in het leven, ook door het taboe op zijn homosexualitieit.

Lorca

In toenemende mate identificeerde hij zich met het nietige, het verdrukte, het vertrapte. Lorca keerde zich tegen ale vormen van totalitarisme, steunde in 1936 het Spaanse Volksfront en koos ook in zijn poëzie de kant van de armen en de kanslozen. Het was niet in de laatste plaats daaraan toe te schrijven dat hij in 1936 in de buurt van Granada door falangisten werd vermoord.

(Bron : Federico Garcia Lorca - biografie van Gibson).

Lorca

Over het stuk

Lorca tekening

Het kan geen toeval zijn geweest dat Lorca een stuk schreef "Het huis van Bernarda Alba" met als thema despotisme, in een tijd dat iedere Spanjaard op zijn vingers kon natellen dat een rechtse staatsgreep een uiterst reële mogelijkheid was.

Bernarda, met haar hypocrisie, haar strenge katholicisme en haar vastbeslotenheid om de vrijheid van andere mensen te onderdrukken, vertegenwoordigt een mentaliteit die de dichter maar al te goed kende.

Adela is ongetwijfeld de meest revolutionaire van alle vrouwen die de stukken van Lorca bevolkten. Zij verwerpt de erecode die is gebaseerd op het te allen tijde ophouden van de schijn, en op de overtuiging dat mannen superieur zijn aan vrouwen. Adela komt krachtig op voor haar absolute recht op een eigen sexualiteit ("Ik doe met mijn lichaam wat ik wil").

Lorca tekening

"Ik ben totaal Spaans, en het zou voor mij onmogelijk zijn buiten mijn geografische begrenzingen te leven. Tegelijkertijd haat ik iedereen die Spaans is, alleen omdat hij als Spanjaard geboren is. Ik ben een broeder van alle mensen en ik verafschuw de persoon die zichzelf opoffert voor een abstract, nationalistisch ideaal alleen omdat hij zijn land liefheeft met een blinddoek voor zijn ogen. Een goed Chinees staat dichter bij mij dan een slechte Spanjaard. Ik druk Spanje uit in mijn werk en voel haar tot in het merg van mijn botten, maar eerst en vooral ben ik kosmopoliet en broeder van allen".